search instagram arrow-down

Follow me on Facebook

Follow me on Twitter

Instagram

Fragment from my latest horror short story, Excutation. ________________________________________ #horrorstory #horrorshortstory #worthtoread #thriller #sycho #spookythings #spookyblack #spooky #scarything #scared #psychopath #psycho #midnightstories #lovehorrors #keepreading #horrors #horrormovies #horroraccounts #horroraccount #creepedout #americanhorrorstory #abandoned #writing #writersofinstagram #instawriter #instawriters #bookstagram #writing #author #shortstory
Tijd voor wat literaire goorheid op Instagram. Fragment uit een opkomend kortverhaal. __________________________________ #schrijversvaninstagram #schrijver #schrijven #dichtersvaninstagram #schrijvers #gedicht #woorden #gedichten #dichter #poezie #dichten #poetry #versje #poëzie #woordkunst #dichters #kunst #gedachten #writersofinstagram #writer #taal #poetsofinstagram #nederlands #liefde #cobyschrijft #instawords #gedichtenopinstagram #gedachtenopinstagram #dichtersopinstagram #zaterdag
Morning reflection. _________________________________________ #nofilter #nofilters #bodypositive #bodypositiveyoga #bodypositivemovement #selflove #bodypositivity #yoga #selfcare #photooftheday #curvyfashionista #thepowerisyou #motivation #loveyourself #instagood #effyourbeautystandards #night
En daarin zijn ze fout. _________________________________________ #positief #positiefblijven #positiefdenken #positivevibes #quote #motivatie #geluk #stoermetibd #sterk #quotevandedag #onedayatatime #inspirerendequote #genieten #depressie #positiviteit #positiviteitvoorelkedag
Smiley in a rock at @foam_amsterdam. _________________________________________ #foammuseum #amsterdam #foam #foammuseumamsterdam #photography #art #museum #photographymuseum #foammagazine #photooftheday #photo #netherlands #exhibition #visualsoflife #traveldiaries #myfeatureshoot #lensculture #holland #gordonparks #gallery #fotografia #foamamsterdam #filmisnotdead #youthculture #youth #vscohub #vsco #visualart #visual #vicemagazine #foamamsterdam

Op dit eigenste ogenblik zitten op verschillende plekken in Vlaanderen leerlingen zich te vervelen in de studiezaal. Hun leerkracht niet-confessionele zedenleer is afwezig en de wanhopige directie vindt maar geen vervangleerkracht. Dat laatste is op zich niet verwonderlijk. Welke lesgever zou immers knetter genoeg zijn om zo’n interim van 2 à 6 uur per week aan te nemen? Hij zou al radeloos op zoek moeten zijn naar werk en verschillende van zulke interims moeten combineren om financieel het hoofd boven water te houden. (U raadt het al: het is een jammerlijke realiteit voor veel beginnende leerkrachten.)

Ergens in de buurt van het Gentse zit er ondertussen een student van de specifieke lerarenopleiding (SLO) niet-confessionele zedenleer die verwoed op zoek is naar zulke interim-opdrachten. Hij is ambitieus en koestert een droom die hij zo gauw mogelijk wil financieren. Bovendien is hij gepassioneerd door het lesgeven (wat zich tijdens zijn stages telkenmale heeft vertaald naar “uitstekende” les-evaluaties) en is daarom hyper-gemotiveerd om zo gauw mogelijk het onderwijs te betreden.

Er zijn tijden geweest dat dat wel anders was. Die student is namelijk belast met een genetische aanleg voor depressie, wat hem tijdens een eerdere stage al eens de das heeft omgedaan. Daardoor zijn de talrijke waarschuwingen die hij ontvangen heeft, vlak voor hij aan de SLO begon, in vervulling gegaan. Een kameraad die hem voorging, vertelde hem: “Ik heb me in mijn hele leven nog nooit zo afschuwelijk gevoeld als tijdens de SLO.” Een andere vriend, tevens een van de meest erudiete mensen die hij kent,  opperde: “Het was vreselijk. Tijdens mijn hele universitaire opleiding heb ik nooit een buis gehaald, maar in de SLO wel.” Die vriend resideert nu, tragisch genoeg, al enkele maanden in een psychiatrische instelling. “Ik ben zeker dat die SLO ertoe bijgedragen heeft,” vertrouwde hij eens aan zijn vriend op bezoek toe. Die ontboezeming deed hem achteraf denken aan een nog andere vriend die tijdens de SLO aan een burn-out bezweken is en nu officieel met een depressie kampt.

Het is een klein wonder dat er  nog studenten overblijven die gemotiveerd genoeg zijn om te willen gaan lesgeven. Iedereen die namelijk met de SLO in aanraking gekomen is, weet dat die voor veel studenten als een creatieve aderlating aanvoelt. “Ruimdenkende, gemotiveerde mensen worden er weggefilterd,” zei een van die bovengenoemde vrienden.  “Het enige wat je er leert, is hoe je bergen administratie in orde brengt.

Herinnert u zich nog die gemotiveerde student van daarnet? Zelf is die iets meer te spreken over de SLO dan veel van zijn studiegenoten. Desondanks is ook hij niet zo lang geleden verstrikt geraakt in de mallemolen van de administratie. En dan verwijst hij niet eens naar die 15 lesuren stage die hij ooit gegeven heeft, waarvoor hij een portfolio van 128 pagina’s heeft moeten neerpennen. Neen. Geïnspireerd door andere studenten die tijdens hun SLO reeds lesgaven (door bijvoorbeeld te tekenen voor een zogenaamd LIO-traject of beroep te doen op hun ‘andere bekwaamheid’), solliciteert hij namelijk sinds kort voor elke interim-opdracht die de VDAB hem toezendt. En wat merkt hij? De directeurs in kwestie zijn al weken (in sommige gevallen zelfs maanden) op zoek naar een interim-leerkracht en willen daarom niets liever dan de student in kwestie aannemen. Zodra ze zijn curriculum vitae echter naar de verantwoordelijke inspecteur opsturen, worden de directeurs consequent aangemaand om de student een afwijzing op te sturen.

Keer op keer belanden die weigeringen in mijn mailbox. Op dat moment is voor mij de maat vol.

Gefrustreerd bevraag ik me bij die medestudenten waarvan ik weet dat ze reeds lesgegeven hebben tijdens de SLO. Daarnaast raadpleeg ik ook mijn stagecoördinator en mijn cursus ‘De Leraar in School en Maatschappij‘ om mijn rechten als student-lesgever op te zoeken. Vervolgens trek ik mijn stoute schoenen aan, besluit ik om omfloerst taalgebruik achterwege te laten en schrijf letterlijk: “De inspecteur heeft geen enkele wettelijke basis om mijn aanstelling te weigeren op basis van gebrek aan lerarendiploma.

Even daarna ontdek ik dat hij dat blijkbaar, wegens een uitzonderingsregelgeving voor levensbeschouwelijke vakken, wel heeft.  Later ontdek ik dat op die uitzondering ook een uitzondering kan gemaakt worden, mits de ‘juiste hogere instanties’ gecontacteerd worden. Nog iets later ontdek ik bovendien dat mijn huidige statuut van ‘andere bekwaamheid’ kan opgewaardeerd worden naar een ‘voldoende bekwaamheid,’ mits ik  32 uur aan stagelessen heb gegeven tijdens de SLO en ik tevens in het bezit ben van een masterdiploma in de wijsbegeerte. Aan beide voorwaarden voldoe ik. “Maar dat moet je  administratief bekijken,” zegt mijn (uiterst behulpzame) praktijkbegeleider. Dat betekent: in de praktijk ben ik daar dus niets mee.

Hoe ik dat allemaal op zo’n korte tijd ontdekt heb? Wel, niet lang na het verzenden van mijn gepeperde e-mail ontving ik, geheel onverwachts, een telefoontje van de betrokken inspecteur. Hoogstpersoonlijk wou hij me melden dat hij “in 22 jaar nog nooit zoiets had meegemaakt,” en dan ook danig verontwaardigd was. Nu, op deze fase van mijn vertoog is het gepast dat ik een mea culpa sla en wat van de bescheidenheid aan de dag breng die ik tijdens het mailen noch het telefoneren heb opgebracht. Had ik een meer respectvolle toon moeten hanteren? Absoluut. Bovendien gebiedt de eerlijkheid me te zeggen dat ik weliswaar gepoogd heb om mijn rechten als student-lesgever te verdedigen vanuit mijn beste kennis van zaken, maar dat die desondanks gebrekkig was. Daarin ben ik ongetwijfeld tekortgeschoten. Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa.

Anderzijds stel ik me de vraag wie er wel nog aan de labyrintische wetgeving uitgeraakt; en als iemand daarin slaagt, of die dan niet doelbewust de redelijkheid de bovenhand laat nemen en besluit om de geest maar niet de letter van de wet te volgen. Case in point: de discussie met de onderhavige inspecteur loopt zodanig uit de hand dat ik diezelfde namiddag nog met twee andere inspecteurs aan de lijn hang, evenals twee overige directeurs, bovenop mijn huidige en voormalige praktijkbegeleiders. Tijdens die gesprekken worden er mij achtereenvolgens twee interims aangeboden, een job in het lager onderwijs (waar ik wellicht bevoegd noch bekwaam voor ben) en twee fulltime jobs. Dankbaar aanvaard ik een van die aanbiedingen, waarna ik word aangesteld. Onbegrijpend grinnik ik om de absurde ironie van die afloop. Oorspronkelijk werd ik door de bovenvermelde inspecteur niet eens bevoegd geacht om 2 uren per week les te geven. Nu tracht ik mijn leerlingen te inspireren tijdens een full-time interimopdracht.

Later, wanneer de storm in het waterglas gaan liggen is, besef ik dat ik (behalve mezelf, omwille van mijn onwetendheid en onbeschoftheid) niemand iets kwalijk kan nemen. Deze heisa valt niet toe te schrijven aan de radeloze directeurs die een verre van ideale kandidaat wouden aannemen. Allerminst kan ik de praktijkbegeleiders beschuldigen die alles op alles gezet hebben om me aan werk te helpen. Evenmin kan ik de verontwaardigde inspecteur blameren waarmee ik telefonisch onderhoud had. Die laatste paste slechts de wet toe – en die is een absoluut kafkaësk kluwen, gebaseerd op gedateerde principes.

De gevolgen van die wetgeving zijn alvast nefast en roepen heel wat vragen op. Ik heb onnoemlijk veel geluk gehad dat ik op de bijval van enkele welwillende inspecteurs, directeurs en stagebegeleiders kon rekenen. Maar hoeveel keer zou ik een afwijzing zonder uitleg ontvangen hebben, indien ik die welbepaalde inspecteur niet geschoffeerd had? Hoeveel sollicitanten hebben op die manier al de bons gekregen? Gaat er bij bepaalde ambtenaren geen belletje rinkelen wanneer de sollicitanten gemotiveerd zijn en de directeurs ontvankelijk, maar de wetgeving verhindert om de twee samen te brengen? Is die uitzonderingsregeling voor levensbeschouwelijke vakken vandaag nog verdedigbaar? Hoeveel student-lesgevers moeten er nog aan burn-out en depressie onderuitgaan vooraleer de ‘juiste hogere instanties’ maatregelen treffen? Hoeveel leerlingen moeten zich dit semester nog in de studiezaal vervelen? En hoe ver moet de boel escaleren vooraleer een gemotiveerde student mag lesgeven?

Vond je deze blogpost interessant en/of goed geschreven? Misschien zijn mijn filosofisch getinte romans voor jou dan wel een leuke literaire uitdaging! 

Palmloos Gebed/Massamoord Refrein

Wanneer religiewetenschapper Simon Goldstein een religieus visioen ontvangt, slaan de twijfels toe. Zetten zijn geliefde abrahamitische religies aan tot geweld en zelfmoordterrorisme? En zal hij aan hun lokroep kunnen weerstaan?

€21,50

De Ziener

Wanneer Isaac Newcomb een hardnekkig theoretisch computerprobleem oplost, wordt zijn kwantumcomputer alwetend. Maar wat als Newcombs geesteskind op de hoogte is van informatie die al zijn geliefden in gevaar brengt? Kan hij nog iets aan het noodlot verhelpen of is iedereen – Newcomb inclusief – gedoemd?

€22,50

Advertisements
Leave a Reply
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: