search instagram arrow-down

Follow me on Facebook

Follow me on Twitter

Instagram

I don’t always do #selfie, but when I do, I make it hipster af @ the #cisternerne of Denmark. ___________________________________ #copenhagen #denmark #copenhagen🇩🇰 #copenhagensworld #visitcopenhagen #københavn #copenhagenlife #visitdenmark #copenhagenheat #wonderlustcopenhagen #travelgram #living_europe #instagood #govisitdenmark #travel #topeuropephoto #topcopenhagenphoto #photography #passionpassport #nyhavn #lifeofdenmark #instadenmark #ig_europe #featuremevisitcopenhagen #europe_vacations #cozycopenhagen #copenhagenbible #beautifuldestinations
Tijd voor wat literaire goorheid op Instagram. Fragment uit een opkomend kortverhaal. __________________________________ #schrijversvaninstagram #schrijver #schrijven #dichtersvaninstagram #schrijvers #gedicht #woorden #gedichten #dichter #poezie #dichten #poetry #versje #poëzie #woordkunst #dichters #kunst #gedachten #writersofinstagram #writer #taal #poetsofinstagram #nederlands #liefde #cobyschrijft #instawords #gedichtenopinstagram #gedachtenopinstagram #dichtersopinstagram #zaterdag
Morning reflection. _________________________________________ #nofilter #nofilters #bodypositive #bodypositiveyoga #bodypositivemovement #selflove #bodypositivity #yoga #selfcare #photooftheday #curvyfashionista #thepowerisyou #motivation #loveyourself #instagood #effyourbeautystandards #night
En daarin zijn ze fout. _________________________________________ #positief #positiefblijven #positiefdenken #positivevibes #quote #motivatie #geluk #stoermetibd #sterk #quotevandedag #onedayatatime #inspirerendequote #genieten #depressie #positiviteit #positiviteitvoorelkedag
Smiley in a rock at @foam_amsterdam. _________________________________________ #foammuseum #amsterdam #foam #foammuseumamsterdam #photography #art #museum #photographymuseum #foammagazine #photooftheday #photo #netherlands #exhibition #visualsoflife #traveldiaries #myfeatureshoot #lensculture #holland #gordonparks #gallery #fotografia #foamamsterdam #filmisnotdead #youthculture #youth #vscohub #vsco #visualart #visual #vicemagazine #foamamsterdam

Volgens mij bestaat er een ultiem bewijs van vakmanschap als schrijver. Namelijk, als je iets onder woorden kan brengen waar anderen de woorden voor ontbraken. “Ja,” denk je dan. “Dat is wat ik voelde maar niet kon verwoorden.” Mij overviel het toen ik Hunter S. Thompson las, de schrijver van de psychedelische trip Fear and Loathing in Las Vegas:

Zie hem gaan. Eén van Gods eigen prototypes. Een soort van hoog aangedreven mutant die zelfs nooit werd overwogen voor massaproductie. Te vreemd om te leven, en te zeldzaam om te sterven.”

Ogenblikkelijk katapulteerde die uitspraak mij terug naar mijn tienerjaren. In gedachten zat ik weer op de schoolbanken en staarde ik er met open mond naar mijn toenmalige leerkracht Latijn en Grieks. In die tijd luisterde die nog naar de naam Denis Ossieur.

Op het Sint-Gertrudis College te Wetteren, waar hij decennia heeft lesgegeven, was ‘Meneer Ossieur’ een absoluut fenomeen. Maar liefst 25 jaar had hij zijn legerdienst vervuld en dat was er nog steeds aan te merken. Van op het einde van de gang kon je hem al horen bulderen. Nog altijd marcheerde hij, eerder dan gewoon te stappen. Elke les van meneer Ossieur was bovendien een ware performance te noemen, vol (onschuldig) kloppen en smijten, roepen en tieren. Tijdens zijn lessen had je de indruk getuige te zijn van een of andere natuurkracht die wetenschappers vooralsnog onbekend was.

Klinkt die beschrijving wat beangstigend in de oren? Dan heb je gelijk. Veel leerlingen uit de eerste graad hadden dan ook een beetje schrik van meneer Ossieur. Ik ook.

En toch. Zodra je effectief les kreeg van meneer Ossieur, werd duidelijk dat hij ontzag opwekte op een manier die veel dieper ging dan zijn stormachtige persoonlijkheid. Zo was hij ongetwijfeld een van de meest erudiete mensen die ik ooit ontmoet heb. Naast Latijn en Grieks kende hij ook de wereldliteratuur als de palm van z’n hand. Hij had als een van de allereerste Bruggelingen leren programmeren. Ook de ingenieursstudies van zijn zonen kon hij niet laten passeren zonder er zelf notie van te nemen. Via hem leerde ik tevens de filosofen kennen die ik later op de universiteit zou bestuderen.

Bovendien was meneer Ossieur een gevoelsmens. Net zoals de donder soms de regen aankondigt, heb ik ook hem soms na al dat gebulder met betraande ogen gezien tijdens de les. Niet zelden was dat omdat hij de levenswijsheid die hij bracht daadwerkelijk tot in het diepste van zijn ziel voelde. Meneer Ossieur doorleefde zijn lessen. Op andere momenten zag ik hem dan weer in tranen omdat de schoonheid van zijn lesmateriaal hem na al die jaren nog steeds ontroerde. Niemand zal ooit de les vergeten waarin hij de gordijnen sloot en met een lage, dreigende stem The Raven van Edgar Allen Poe bracht:

Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore—
    While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
“’Tis some visitor,” I muttered, “tapping at my chamber door—
            Only this and nothing more.”

Zou hij het toen geweten hebben? Ook ik heb dikwijls met tranen van ontroering in zijn lessen gezeten. En wel honderden keren heb ik achteraf gezegd: “Meneer Ossieur is een van de meest complexe, maar ook een van de mooiste mensen die ik ooit ontmoet heb.”

Net hoe complex meneer Ossieur zijn persoonlijkheid werkelijk was, en met welke interne tegenstrijdigheden hij worstelde, zou pas jaren later duidelijk worden. Namelijk, dat de Spartaanse meneer Ossieur zich onder zijn macho-achtige gedragingen – en tot ieders verbazing – altijd al een vrouw gevoeld heeft. En dat hij zowaar walgde van zijn eigen mannenlichaam. Tragisch genoeg zou het een zwaar ongeluk en kanker vergen vooraleer hij dat geheim aan het licht zou brengen. Pas toen ziekte zijn lichaam aantastte en de chirurgen met grote middelen moesten ingrijpen om zijn leven te redden, durfde hij ook de volledige transitie van man naar vrouw te wagen. Dan pas durfde Denis ook daadwerkelijk Denise te worden.

Die beslissing was niet bepaald lichtzinnig genomen. “Het was zelfmoord plegen of een vrouw worden,” heb ik haar over die periode horen vertellen. “En zie, nu ben ik de fleurige vrouw die ik me altijd gevoeld heb.” Toen ze dat zei, was het de zoveelste keer dat Ossieur me tot tranen wist te ontroeren. Het was echter de tweede keer dat ze het als Denise deed – als vrouw dus. De eerste keer was toen ik haar na zeven jaar terugzag in het directiesecretariaat van mijn school. De week daarvoor had ik les gegeven over de vraag: “Moeten we ons eigen lichaam aanvaarden zoals het is?” Daarom leek het me de uitgelezen kans om Denise uit te nodigen en met de leerlingen in gesprek te laten gaan.

En zo geschiedde. Toen ik na zeven jaar de fameuze Ossieur, die ik altijd zo bewonderd had, eindelijk in haar nieuwe gedaante zag, kon ik mijn tranen werkelijk niet bedwingen. We vlogen elkaar in de armen en toen ik haar aankeek, kon ik maar één ding denken. Ze was zo mooi. En ook tijdens de les zelf zag ik dat mevrouw Ossieur een gemoedsrust uitstraalde die ik voorheen nooit gezien had. Het was onmiskenbaar. Het had veel moed en een pijnlijke transitieperiode gevergd, maar Ossieur was gelukkig als vrouw. En de persoon waar ik altijd zo naar opgekeken had, werd in mijn ogen nog een pak bewonderenswaardiger.

BoVanSpilbeeck

Bo Van Spilbeeck

Die bewuste les speelde zich af in een periode waarin nog anderen zich eindelijk als transgender durfden te uiten. Het bekendste voorbeeld is wellicht Boudewijn van Spilbeeck die zich onlangs als Bo van Spilbeek aan de wereld liet zien. Persoonlijk vreesde ik toen voor een storm aan enggeestige reacties. Op sommige dagen is mijn vertrouwen in de mensheid niet al te hoog. En zoals de befaamde neuro-endocrinoloog Robert Sapolsky onlangs in een artikel over transseksualiteit aantoonde, zijn er allerlei evolutionaire redenen waarom veel mensen gender onterecht als een binair gegeven beschouwen. Waarom onterecht? Omdat er een hele lijst aan medische uitzonderingen op de regel bestaat dat je vanaf de geboorte oftewel strikt man of vrouw bent.

Ik raad aan om Sapolsky zijn artikel integraal te lezen. Samengevat heeft echter maar liefst 1% van alle kinderen een geslacht dat om verschillende redenen “ambigu” te noemen valt. Met andere woorden, de kans dat je iemand ontmoet die geslachtelijk ambigu is, is groter dan de kans dat je iemand ontmoet met een IQ boven de 140.

Waarom kunnen we ons volgens Sapolsky dan toch aan negatieve reacties verwachten wanneer iemand het gender-continuüm doorbreekt? Omdat we als mensen de neiging hebben om in discrete eenheden en categorieën te denken. En wat blijkt?  De tweedeling tussen genders blijkt één van de categorieën te zijn die het diepst in onze psychologie verankerd zit. Als gevolg daarvan moeten we dan ook vechten tegen de spontane impuls om iemand als man of vrouw te classificeren wanneer die tussen beide uitersten invalt.

Desondanks bleven de negatieve commentaren op Bo tot mijn verbazing beperkt tot de reactionairen van het KVHV. Gelukkig maar. En ook in mijn klas waren de leerlingen buitengewoon ontvankelijk voor Denise. “We leven dan ook in een andere tijd hé, meneer,” zei één van mijn leerlingen daarover. En ze voegden de daad bij het woord. Tijdens die bewuste les werd Denise namelijk bijgestaan door het transgender-liefje van een leerlinge uit de klas. Bij mijn weten was er niemand die er graten in zag. Het eindresultaat was een buitengewone ontmoeting die, zo vermoed ik, niemand gauw zal vergeten.

Zelf had ik nog een persoonlijke opsteker. Wanneer ik de open houding van mijn klas vergelijk met de bekrompenheid van sommige van mijn leeftijdsgenoten of oudere generaties, dan krijg ik namelijk hoop. “Geef het een paar generaties tijd,” denk ik dan. “En al die maatschappelijke problemen waar nu opiniestukken over vol gebazeld worden, zullen dan vanzelf wel verdwijnen.” Dat hoop ik onder andere voor Denise, die ik nog steeds meer dan eender wie bewonder.

DeniseOssieur

Denise Ossieur en ik

Vond je deze blogpost interessant en/of goed geschreven? Dan kunnen mijn filosofisch getinte romans voor jou misschien wel een leuke literaire uitdaging zijn! 

De Ziener

Wanneer Isaac Newcomb een hardnekkig theoretisch computerprobleem oplost, wordt zijn kwantumcomputer alwetend. Maar wat als Newcombs geesteskind op de hoogte is van informatie die al zijn geliefden in gevaar brengt? Kan hij nog iets aan het noodlot verhelpen of is iedereen – Newcomb inclusief – gedoemd?

€22.50

Palmloos Gebed/Massamoord Refrein

Wanneer religiewetenschapper Simon Goldstein een religieus visioen ontvangt, slaan de twijfels toe. Zetten zijn geliefde abrahamitische religies aan tot geweld en zelfmoordterrorisme? En zal hij aan hun lokroep kunnen weerstaan?

€21.50

Advertisements

2 comments on “Van Denis naar Denise: Ode aan mijn Leerkracht

  1. Nic says:

    Mooi geschreven!

    Like

  2. Lieve Vlaeminck says:

    Supermooi geschreven ! Een ode aan Denis en aan Denise !

    Like

Leave a Reply
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: