search instagram arrow-down

Follow me on Facebook

Follow me on Twitter

Instagram

I don’t always do #selfie, but when I do, I make it hipster af @ the #cisternerne of Denmark. ___________________________________ #copenhagen #denmark #copenhagen🇩🇰 #copenhagensworld #visitcopenhagen #københavn #copenhagenlife #visitdenmark #copenhagenheat #wonderlustcopenhagen #travelgram #living_europe #instagood #govisitdenmark #travel #topeuropephoto #topcopenhagenphoto #photography #passionpassport #nyhavn #lifeofdenmark #instadenmark #ig_europe #featuremevisitcopenhagen #europe_vacations #cozycopenhagen #copenhagenbible #beautifuldestinations
Tijd voor wat literaire goorheid op Instagram. Fragment uit een opkomend kortverhaal. __________________________________ #schrijversvaninstagram #schrijver #schrijven #dichtersvaninstagram #schrijvers #gedicht #woorden #gedichten #dichter #poezie #dichten #poetry #versje #poëzie #woordkunst #dichters #kunst #gedachten #writersofinstagram #writer #taal #poetsofinstagram #nederlands #liefde #cobyschrijft #instawords #gedichtenopinstagram #gedachtenopinstagram #dichtersopinstagram #zaterdag
Morning reflection. _________________________________________ #nofilter #nofilters #bodypositive #bodypositiveyoga #bodypositivemovement #selflove #bodypositivity #yoga #selfcare #photooftheday #curvyfashionista #thepowerisyou #motivation #loveyourself #instagood #effyourbeautystandards #night
En daarin zijn ze fout. _________________________________________ #positief #positiefblijven #positiefdenken #positivevibes #quote #motivatie #geluk #stoermetibd #sterk #quotevandedag #onedayatatime #inspirerendequote #genieten #depressie #positiviteit #positiviteitvoorelkedag
Smiley in a rock at @foam_amsterdam. _________________________________________ #foammuseum #amsterdam #foam #foammuseumamsterdam #photography #art #museum #photographymuseum #foammagazine #photooftheday #photo #netherlands #exhibition #visualsoflife #traveldiaries #myfeatureshoot #lensculture #holland #gordonparks #gallery #fotografia #foamamsterdam #filmisnotdead #youthculture #youth #vscohub #vsco #visualart #visual #vicemagazine #foamamsterdam

Enkele weken geleden stond ik stiekem een collega te observeren terwijl die aan het lesgeven was. Na enkele minuten aandachtig kijken kon ik afleiden dat de les ging over het ontwikkelen van een positief zelfbeeld. Binnen de context van die les stond de volgende boodschap in wit krijtstof op het bord geschreven:

VIND JEZELF OKÉ!

Vermoedelijk ligt die leuze in de lijn van een bredere maatschappelijke trend. Er lijkt een soort visie te heersen dat we pas gemoedsrust zullen vinden zodra we stoppen met ons te vergelijken met anderen en onszelf aanvaarden. Al die onbereikbare schoonheidsidealen en perfecte levens in de media ten spijt, de tegenbeweging luidt: “Je bent perfect zoals je bent.” Ook ik herinner me mijn eigen lessen levensbeschouwing, waarin me bij wijze van goede raad telkens weer diets gemaakt werd: “Aanvaard jezelf zoals je bent.”

Desondanks heb ik achteraf nog lang gepiekerd over de vraag of dit wel zo’n goede raad is om aan jongeren mee te geven. In die twijfel lijk ik echter vrijwel alleen in te staan. Als er tegengeluiden op die visie zijn, dan zijn ze mij alvast nog niet ter ore gekomen.

Twee vormen van zelfaanvaarding

Terwijl ik nadacht over de vraag of we onszelf moeten aanvaarden, viel het me te binnen dat er als het ware twee vormen van zelfaanvaarding zijn.

Een eerste vorm houdt in dat we ons neerleggen bij de vaststelling dat we nu eenmaal het soort persoon zijn dat we zijn. Deze vorm van zelfaanvaarding is een vorm van radicale eerlijkheid met jezelf. Als je tijdens zelfonderzoek ontdekt dat je de neiging tot extreme jaloezie bezit, dan moet je je bij die vaststelling neerleggen. Met andere woorden, dan moet je aanvaarden dat die karaktertrek (op dat moment althans) in jouw persoonlijkheid aanwezig is. Het heeft geen zin om daarover tegen jezelf te liegen.

Een tweede vorm gaat over wat we na die innerlijke vaststelling doen. Jezelf aanvaarden kan namelijk ook betekenen dat je je neerlegt bij de karaktertrekken die je tijdens dat zelfonderzoek ontdekt hebt; dat je besluit dat je er niets aan hoeft te veranderen, omdat jouw karakter perfect in orde is zoals het is. Deze vorm van zelfaanvaarding is een extreme vorm van zelfvoldaanheid. Net daarom worden we aangemaand om onszelf te aanvaarden wanneer we een negatief zelfbeeld hebben: deze vorm van zelfaanvaarding betekent dat we leren tevreden te zijn met wat we in onszelf aantreffen.

Moet ik mezelf aanvaarden?

Of deze twee betekenissen moedwillig door elkaar gehaspeld worden door wie het credo van “Aanvaard jezelf” verkondigt, weet ik niet. Volgens mij heeft die morele verdoezeling echter een hele rist van negatieve gevolgen.

Laat ik deze blogpost lekker confessioneel maken en mezelf als voorbeeld nemen.

Zelf had ik er wel bij gevaren als wat meer mensen me hadden gezegd dat ik dringend verandering moest aanbrengen in m’n persoonlijkheid. Te lang heb ik als tiener en jonge twintiger gedacht dat de mentale wispelturigheid die vast hangt aan een bipolaire stoornis (manische depressie) normaal is, en dat alles goed was zoals het was. Kortom, dat ik mezelf moest aanvaarden zoals ik ben.

Te lang heb ik dan ook navenant zelfdestructief gedrag vertoond: de eindeloze afwisseling tussen perioden van manie, waarin ik dagen zonder slaap ging en honderden pagina’s verwerkte, en sleepbuien van verkreupelende depressie, waarin zelfmoord mijn enige fixatie-gedachte was toen ik verweesd voor me uit zat te staren. Om nog maar te zwijgen over wat ik in die periode aan m’n naaste omgeving heb aangedaan.

Nee, ik was niet oké zoals ik was. En iedereen die me toen heeft gezegd dat ik mezelf moest “Aanvaarden zoals ik ben” heeft me daarmee geen dienst bewezen.

Verbeter jezelf!

Na mijn laatste depressie, besloot ik dat het genoeg was. Toen heb ik besloten om mezelf niet te aanvaarden zoals ik ben en daarentegen aan mezelf te beginnen werken.

Zo ging iemand die voorheen nooit sportte 4 keer per week ‘s ochtends gaan joggen. Zo ging iemand die elke avond bier dronk eens wat meer letten op z’n alcoholconsumptie. Zo ging iemand die amper enige regelmaat had in z’n slaapritme eens een dagschema aanleggen. Het werkte. Pas door mezelf niet te aanvaarden ben ik erin geslaagd om aan die valkuilen van m’n karakter te ontsnappen.

Als gevolg daarvan ben ik dan ook gaan geloven dat het contraproductief en gevaarlijk is om jongeren te leren dat ze zichzelf moeten aanvaarden zoals ze zijn. Laat ons wel wezen, niemand is perfect zoals hij is. En een generatie jongeren die zichzelf bij voorbaat goed vindt zoals ze is, ontnemen we de motivatie om zichzelf te verbeteren en te groeien.

Niet iedereen hoeft aan een of andere stoornis te lijden om aan z’n tekortkomingen te willen ontsnappen. Een geniale leerling die te lui is om te studeren kan er baat bij hebben om zichzelf niet te aanvaarden zoals hij is. Wie weet kan die ene introverte leerling in de klas zelfs uitgroeien tot een goed spreker als hij zichzelf niet aanvaardt zoals hij is. Een meisje met genderdysforie, die zich inwendig een jongen voelt, kan erbij gebaat zijn zichzelf niet te aanvaarden zoals ze is.

Maak jezelf niets wijs

Onlangs las ik in een artikel van Benjamin P. Hardy: “Wie wil groeien als mens, stopt met z’n middelmatigheid goed te praten onder het mom van authenticiteit.” Die zin kwam op me neer als een hamerslag. Ik ben het er dan ook volmondig mee eens. Het is mogelijk om te groeien als mens en op z’n minst enkele negatieve persoonlijkheidstrekken van je af te schudden – als je maar moeite doet, tenminste, om geen vrede te nemen met je negatieve kanten. Dan pas lijkt het me gepast om voldaan naar jezelf te kijken: wanneer je moeite hebt gedaan jezelf tot een mooier en beter mens te maken.

Daarom aanvaard ik “Aanvaard jezelf zoals je bent” niet. Het raadt mensen aan om zich neer te leggen bij karaktereigenschappen die ongetwijfeld voor verbetering vatbaar zijn (en die we niet zelden van anderen onacceptabel zouden vinden). Het raadt aan om tevreden te zijn over zaken waar je geen moeite voor gedaan hebt. “Aanvaard jezelf zoals je bent” is een slogan van defaitisme en zelfgenoegzaamheid zonder verwezenlijking.

Omwille van die redenen beoefen ik eerlijkheid met mezelf, zonder daarbij mezelf te aanvaarden zoals ik ben. Ik wil de confrontatie aangaan met m’n eigen valkuilen en zwaktes. (Mijn vlagen van grootheidswaanzin, mijn onverschilligheid, mijn gebrek aan verantwoordelijkheidszin, enzovoort.) Maar ik wil groeien. Ik wil mezelf verbeteren als mens. Daarom aanvaard ik mezelf niet zoals ik ben. En omdat ik geloof dat ook jij kan groeien als mens, hoop ik dat jij – de lezer – hetzelfde doet.

Als je deze blogpost interessant en of goed geschreven vond, dan kunnen deze filosofisch geïnspireerde romans zeker een interessante literaire uitdaging voor jou zijn!

Palmloos Gebed/Massamoord Refrein

Wanneer religiewetenschapper Simon Goldstein een religieus visioen ontvangt, slaan de twijfels toe. Zetten zijn geliefde abrahamitische religies aan tot geweld en zelfmoordterrorisme? En zal hij aan hun lokroep kunnen weerstaan?

€21.50

De Ziener

Wanneer Isaac Newcomb een hardnekkig theoretisch computerprobleem oplost, wordt zijn kwantumcomputer alwetend. Maar wat als Newcombs geesteskind op de hoogte is van informatie die al zijn geliefden in gevaar brengt? Kan hij nog iets aan het noodlot verhelpen of is iedereen – Newcomb inclusief – gedoemd?

€22.50

Advertisements

3 comments on “Waarom ‘AANVAARD JEZELF ZOALS JE BENT’ Vreselijke Raad is

  1. vincentsels says:

    Ik was en dacht volledig zoals jij. En toen leerde ik iemand kennen die mij met de mond vol tanden te kijken zette door het tegendeel te bewijzen – die tien keer efficiënter leek te leven, sneller leek bij te leren, en daar ook nog eens 10 keer meer plezier uit haalde. Enter existential crisis/breakdown/spiritual awakening (ideale excuus om nog eens naar die TED-talk van Brené Brown te kijken over (zoveel meer dan) kwetsbaarheid (1)). Dit soort complete paradigma-shifts, waarbij je plotsklaps twijfelt over je hele wereldbeeld, al je overtuigingen en levensdoelen, komen niet zacht aan.

    Als ik het goed begrepen heb, denk ik dat het basisidee tweeledig is: dat iemand pas ‘aan zichzelf kan werken’ op het moment dat hij daar zelf klaar voor is, wanneer het vanuit hem of haar zelf komt, met een intrinsieke motivatie. En dat iemand die gelukkig en vreugdig is (het feit dat die Nederlandse vertaling van ‘la joie’ of ‘joy’ vandaag wel heel klef aandoet zegt veel over ons Vlamingen – dat woord hebben we samen met ons christelijke geloof overboord gegooid) en daardoor positief ingesteld is, sneller zal groeien en bijleren.

    Jij werkt nu duidelijk op dit moment *graag* aan jezelf. Je zult daar dan ook veel motivatie en energie voor kunnen monsteren, en het geeft je in ruil vreugde en nog meer energie terug. Je vertrekt vanuit een geloof in je kunnen, je mogelijkheid om te veranderen, te groeien. Het gaat nu bijna automatisch, niet?

    Van waar komt dat? Wat was precies die trigger? En denk je dat je dat eerder gekund had?

    Had het iets uitgemaakt had je omgeving je vroeger continue ingeprent dat je niet goed genoeg was en dus aan jezelf moest werken, vóór je er zelf ‘klaar voor was’ (dat moment waarop je kon zeggen “nu is het genoeg geweest”)? Of had je dat enkel nog veel ongelukkiger en instabieler gemaakt? Had je hier dan misschien zelfs niet meer geweest? Denk je dat mensen die ‘er niet klaar voor zijn’ een boodschap hebben aan zelfhulpboeken, motivational speeches, zagende ouders die blijven herhalen ‘dat je beter wat productievers zou doen dan de hele dag spelletjes spelen want anders kan je later achter de vuilkar gaan lopen’ (dixit mijn pa, 1000 keer)? Mijn ervaring is dat dat eerder contra-productief is. In het beste geval ga je misschien even gemotiveerd zijn door een inspirerend persoon of filmpje, maar je zal al snel opgeven – echte motivatie moet vanbinnen komen, daar moet je ‘rijp’ voor zijn.

    Denk aan de laatste zaken die je jezelf aangeleerd hebt (dansen, een instrument, een sport of eender welke andere hobbie of passie, maar evengoed boeken die je verwerkt hebt). Ging dat goed wanneer je gefrustreerd was met jezelf? Wanneer je jezelf vertelde dat je niet goed genoeg was, dat je niet genoeg talent had, dat je harder moest oefenen omdat je er anders nooit zou geraken? Of ging het beter wanneer je, ondanks tegenslag, met een positieve ingesteldheid en vergevingsgezindheid tegenover jezelf, er gewoon van genoot? Op welke manier kan je best in ‘de flow’ terechtkomen?

    Ik denk dus ook niet dat in die optiek ‘jezelf aanvaarden zoals je bent’ zou willen zeggen dat je niet meer zal of moet groeien. Integendeel: het zou willen zeggen dat je sneller zal groeien, omdat je gelukkig en positief bent.

    Maar het is voor mij ook nog steeds zeer vaag en abstract hoor. Vraag het haar op een volgend Boombal zelf eens; but brace yourself, and/or be careful of looking her deep in the eyes ;p.

    Ik geef dus toe dat ik het hier ook nog moeilijk mee heb. Hoeveel mensen die écht ‘excelleren’ (in wetenschap, ondernemerschap, de kunsten, politiek, sport,…) zijn daar geraakt door mild te zijn met zichzelf? Steve Jobs: “Half of what separates successful entrepreneurs from the nonsuccessful ones is pure perseverance”. Daar heb ik ook altijd in geloofd. Zijn het niet vooral spirituele guru’s die het tegendeel roepen – maar verder ook niet veel anders meer met hun leven doen dan dat? Wat daar tegen in te brengen valt: *waarom* excelleren in bepaalde domeinen als sport (Waartoe leidt dat? Waarom ‘verdienen’ topsporters zoveel geld? Verrijkt die hele industrie daarrond niet vooral enkele managers en investeerders, op de rug van de massa?), ‘beroepspolitiek’, of ver doorgedreven kapitalistisch, globalistisch ondernemerschap zonder oog voor het milieu en andere ‘externaliteiten’? Leidt alle wetenschap tot een betere, stabielere wereld, tot een gezonder, gelukkiger bestaan? Dus: zijn die vormen van ‘excelleren’ wel duurzaam, moreel – en dus na te streven? (Blijft nog over: de kunsten! Welke filosoof is het daar niet over eens?) Zoals spirituele mensen zouden zeggen: voedt dat excelleren niet vooral ons ego? Met wat als doel?

    Langs de andere kant kan je je natuurlijk ook afvragen waarom ‘gelukkig zijn’ voor iedereen het levensdoel zou moeten zijn. Misschien voelen sommige mensen zich er echt wel beter bij wanneer ze streng zijn voor zichzelf, omdat ‘aardig zijn voor zichzelf’ gewoon tegennatuurlijk en onbehaaglijk is (still totally talking about myself here). Misschien zijn sommige mensen vrediger wanneer ze hun leven niet voor zichzelf leven, maar opdragen aan een (in mijn geval zelfs hypothetische =p) partner en/of kind. En wie zijn wij om erop te staan dat hun leven, eenmaal die partner en/of kind(eren) er niet meer zouden zijn, moet voortgezet worden – dat iedereen bijna ‘verplicht’ zou zijn om het geluk dan plots maar elders te moeten gaan zoeken? Zijn we niet allemaal ontroerd wanneer de partner van een overledene, zonder enige aarzeling beslist er ook een eind aan te maken? Nele Van Den Broeck concludeert in haar heerlijke column ‘2000 lange zondagen’ in De Standaard: “[…] relaties eindigen en kinderen vluchten. […] Er bestaat geen garantie tegen eenzaamheid, geen huwelijk, geen pensioenplan. Leef nu. Het is later dan je denkt.” Gelooft ze hier wel zelf in? Is iedereen hier neurofysiologisch voor ‘gemaakt’? Is wat sommige mensen depressief maakt niet vooral dit soort boodschappen die we vandaag overal opgelegd krijgen? Je herinnert je misschien mijn vorig epistel hierover :).

    Los van dit alles vind ik dit onderwerp van ‘zelfontplooiing’ en ‘groeien’ de laatste maanden razend interessant. In mijn beginnende ontdekkingstocht van filosofen en filosofieën, zowel Oosters als Westers, meen ik te merken dat verscheidene ertoe uitkomen dat zelfontplooiing zowat het ultieme doel van de mensheid zou zijn. Boeddhisten streven ernaar dat uiteindelijk iedereen ‘verlicht’ zou zijn. Daar groeien we naartoe wanneer elk mens zichzelf maximaal ontplooit (langsheen het ‘achtvoudige pad’ naar de verlichting), en zijn of haar kwaliteiten inzet voor de gemeenschap, opdat uiteindelijk iedereen dit stadium van ultieme gelukzaligheid zou kunnen bereiken (hoe zou de sci-fi versie hiervan er uit zien? =)). Het was een openbaring toen ik hoorde hoe sterk dit lijkt op Nietzsche’s übermenschen (2), en op wat je in Spinoza’s Ethica kan lezen (3) – al geef ik toe dat dit wellicht maar één interpretatie is (Frédéric Lenoir’s ‘Philo-bonheur’ krijgt wel wat tegenwind (4)).

    Enfin, zoals je merkt heb ik op dit moment geen antwoorden, enkel vragen. En wellicht zal dat altijd zo blijven. Hoe meer je leert, hoe meer je beseft hoe weinig je weet, niet? =) Moest je (naar aanleiding van jouw stuk) wat wetenschappelijk onderzoek over het onderwerp hebben, zou ik daar erg geïnteresseerd in zijn. Ik meen mij te herinneren dat ik er onlangs iets over las, en dat ook zij zei dat ze hier recent over gelezen had (maar zij nam het niet altijd even nauw met wetenschap =p), maar een korte zoektocht op Google op ‘self-acceptance’ (of self-esteem) in combinatie met ‘happiness’ of ‘effectiveness’ levert niet veel resultaat op. Ik vond voorlopig enkel één studie (5) die weinig correlatie vindt en als volgt concludeert: “the benefits of high self-esteem fall into two categories: enhanced initiative and pleasant feelings. We have not found evidence that boosting self-esteem (by therapeutic interventions or school programs) causes benefits. Our findings do not support continued widespread efforts to boost self-esteem in the hope that it will by itself foster improved outcomes. In view of the heterogeneity of high self-esteem, indiscriminate praise might just as easily promote narcissism, with its less desirable consequences. Instead, we recommend using praise to boost self-esteem as a reward for socially desirable behavior and self-improvement.”

    (1) https://www.ted.com/talks/brene_brown_on_vulnerability?language=nl
    (2) Interview over Nietzsche met filosoof Dorian Astor: https://www.rtbf.be/auvio/detail_et-dieu-dans-tout-ca?id=2329235
    (3) Interview over Spinoza met filosoof Frédéric Lenoir: https://dkpod.com/et-dieu-dans-tout-ca-spinoza-par-frederic-lenoir-17122017/
    (4) https://www.lesinrocks.com/2015/03/17/livres/roger-pol-droit-contre-les-prophetes-de-bonheur-11604808/
    (5) http://journals.sagepub.com/doi/abs/10.1111/1529-1006.01431

    Like

    1. Vincent Sels says:

      Ik denk nu nog aan een derde en vierde argument.

      Als je niet vertrekt vanuit zelfaanvaarding: wanneer ben je dan ooit wel genoeg? Dat is een val waar perfectionisten (zoals ik en wellicht jij ook) dan snel in vallen. Bijvoorbeeld dit antwoord op jouw blogpost. Ik zou daaraan kunnen blijven tweaken, steeds meer opzoeken, blijven herschrijven en samenvatten en beter structureren. Ga ik er ooit helemaal tevreden over zijn? Dat werkt uiteindelijk blokkerend in plaats van inspirerend. Hoe vaak gooi je niet iets helemaal weg omdat je zelf denkt dat het niet goed genoeg is – terwijl anderen wellicht lang niet zo kritisch zouden zijn? Zelf-appreciatie zorgt ervoor dat je ten minste tevreden leert zijn met zaken die je oplevert, dat je er wat uit leert en groeit, maar dat je deze ook achter je kan laten, in plaats van te blijven piekeren en twijfelen. Dat vreet energie, zorgt voor nog meer onzekerheid, en leidt tot depressie.

      Wanneer je gelooft dat je iets goed kan, ga je het ook goed doen. Wanneer je gelooft dat iets niet voor jou is, om welke reden dan ook, ga je het nooit durven proberen en ook nooit leren.

      Mensen worden ook enorm gestimuleerd door positieve feedback. Ik denk dat de énige reden waarom ik zo hard in mijn professionele capaciteiten geloof, nog steeds te danken is aan het feit dat een directeur ooit over mij tegen mijn toenmalige directe baas zei “dat ik de enige competente developer in het bedrijf was”. Het geloof van die directeur in mijn kunnen deed mij boven mijzelf uitgroeien. De projecten die ik toen realiseerde zijn bijna bovenmenselijke prestaties.

      En een laatste argument – eigenlijk (ook) recht uit het einde van die aangehaalde TED talk van Brené Brown geplukt: “We should believe that we’re enough. Because when we work from a place that says “I believe I’m enough” then we stop screaming and start listening. We’re kinder and gentler to the people around us and we’re kinder and gentler to ourselves.” En ook: “We cannot practice compassion with other people if we can’t treat ourselves kindly. [People who had a strong sense of love and belonging] had connection as a result of authenticity. They were willing to let go of who they thought they should be in order to be who they were, which turns out you have to do in order for connection [to happen].”

      Like

  2. Vincent Sels says:

    Dit vond ik wel een relevant artikel, met enkele verwijzingen naar onderzoeken. Het belicht het enorme verschil tussen self-compassion en self-esteem.

    https://aeon.co/essays/learning-to-be-kind-to-yourself-has-remarkable-benefits

    “Some people resist the idea that they should be more self-compassionate. Many people assume that self-compassion reflects Pollyanna-ish thinking, denying reality or, worse, self-indulgence. In this view, self-compassion means ignoring one’s problems, shirking responsibility, having low standards, and going easy on oneself. People who believe that being tough on oneself motivates hard work, appropriate behaviour and success worry that self-compassion will undermine their performance.

    These concerns reflect a lack of understanding of what self-compassion actually involves. It is not indifference to what happens or how one behaves. Nor is it a blindly positive outlook or an excuse to be lazy or shirk responsibility. Instead, self-compassion is based on wanting the best for oneself. Just as compassion for other people arises from a concern for their wellbeing and a desire to relieve their suffering, self-compassion involves desiring the best for oneself and responding in ways that promote one’s wellbeing. Self-compassionate people want to reduce their current problems, but they also want to respond in ways that promote their wellbeing down the road, and being lazy and unmotivated is not likely to help. Self-compassionate people realise when they have behaved badly, made poor decisions or failed, and they are sometimes unhappy with themselves or with events that occur. But, paradoxically, taking an accepting and compassionate approach to oneself at such times can help to maintain motivation and improve performance.”

    Like

Leave a Reply
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: