search instagram arrow-down

Follow me on Facebook

Follow me on Twitter

Instagram

Fragment from my latest horror short story, Excutation. ________________________________________ #horrorstory #horrorshortstory #worthtoread #thriller #sycho #spookythings #spookyblack #spooky #scarything #scared #psychopath #psycho #midnightstories #lovehorrors #keepreading #horrors #horrormovies #horroraccounts #horroraccount #creepedout #americanhorrorstory #abandoned #writing #writersofinstagram #instawriter #instawriters #bookstagram #writing #author #shortstory
Tijd voor wat literaire goorheid op Instagram. Fragment uit een opkomend kortverhaal. __________________________________ #schrijversvaninstagram #schrijver #schrijven #dichtersvaninstagram #schrijvers #gedicht #woorden #gedichten #dichter #poezie #dichten #poetry #versje #poëzie #woordkunst #dichters #kunst #gedachten #writersofinstagram #writer #taal #poetsofinstagram #nederlands #liefde #cobyschrijft #instawords #gedichtenopinstagram #gedachtenopinstagram #dichtersopinstagram #zaterdag
Morning reflection. _________________________________________ #nofilter #nofilters #bodypositive #bodypositiveyoga #bodypositivemovement #selflove #bodypositivity #yoga #selfcare #photooftheday #curvyfashionista #thepowerisyou #motivation #loveyourself #instagood #effyourbeautystandards #night
En daarin zijn ze fout. _________________________________________ #positief #positiefblijven #positiefdenken #positivevibes #quote #motivatie #geluk #stoermetibd #sterk #quotevandedag #onedayatatime #inspirerendequote #genieten #depressie #positiviteit #positiviteitvoorelkedag
Smiley in a rock at @foam_amsterdam. _________________________________________ #foammuseum #amsterdam #foam #foammuseumamsterdam #photography #art #museum #photographymuseum #foammagazine #photooftheday #photo #netherlands #exhibition #visualsoflife #traveldiaries #myfeatureshoot #lensculture #holland #gordonparks #gallery #fotografia #foamamsterdam #filmisnotdead #youthculture #youth #vscohub #vsco #visualart #visual #vicemagazine #foamamsterdam

Tijdens vrijwel elk moment van de dag snak ik naar boeiende feitjes en theorieën die mijn wereldbeeld verbreden. Meestal doe ik dat door te lezen. Desondanks bevat elke dag routines die het moeilijk maken om dat te doen. Daarom kwam YouTube en de wereld van podcasts voor mij als een geschenk uit de hemel. Telkens wanneer ik nu noodgedwongen een kwartier moet fietsen, luister ik naar een podcast – net zoals tijdens het joggen. Ook zet ik tijdens vrijwel elke eenzelvige maaltijd lezingen op.

Desondanks bekroop er me de laatste maanden een ongemak bij het bekijken van de inhoud van de filmpjes en lezingen die YouTube me suggereerde. Of beter gezegd, voelde ik me onwennig bij hoe van de publieke intellectuelen die ik beluisterde op andere media omschreven werden. Wanneer figuren als Jonathan Haidt, Jordan B. Peterson, Stefan Molyneux, Denis Prager of Douglas Murray namelijk in reguliere kranten vermeld werden, dan was dat steevast onder de noemer van “conservatieve” of “rechtse” intellectuelen. Enkele van de kanalen die ik consulteerde werden zelfs afgestempeld als extreemrechts, of behorend tot de zogenaamde alt-right.

Dat verwijt hebben die publieke denkers in kwestie al vaak genoeg naar het hoofd geslingerd gekregen. Zij schrijven het stempel ‘rechts’ echter zelf af als het gevolg van een linkse vooringenomenheid (of bias) van de doorsnee media, en ontkennen meestal hun affiliatie met de politieke rechterzijde ten stelligste. Sinds ik me in hun gedachtegoed verdiept heb, ben ik ervan overtuigd dat daar zeker iets van aan is.

Desalniettemin vond ik die trend in mijn politieke voorkeuren alarmerend. Ten eerste belandde ik na verloop van tijd op een “corner of YouTube” waar extreemrechts wel degelijk zijn terrein opeiste en openlijk racisme verkondigde. Zo gebeurde het dat ik onlangs verschillende keren zat te luisteren naar wat YouTube me voorschotelde en dacht: “Wacht eens, wat zit ik in hemelsnaam te beluisteren? Dit is vreselijk!”

Ten tweede heb ik nooit een uitgesproken politieke voorkeur gehad – of toch geen die je duidelijk met een label kan omschrijven. Daarin ben ik ongetwijfeld een kind van mijn tijd. Desondanks heb ik altijd een gevoelsmatige affiniteit gehad met de linkerzijde en associeerde ik de rechterzijde altijd met een aantal sentimenten waarmee ik me zeker niet wou identificeren. “Left-leaning,” zouden ze dat in het Engels noemen.

Daarom kwam het als een shock dat ik nu blijkbaar was opgeschoven naar een hoek van YouTube die uitdrukkelijk aan de uithoeken van de politieke rechterflank zat. Nog onthutsender vond ik het feit dat ik het onderweg (terwijl ik dus de transitie van linkse naar rechtse infokanalen maakte) vrijwel altijd volmondig eens was geweest met de standpunten die ik bij monde van al die YouTube-intellectuelen hoorde.

Nu is er uiteraard niets mis met rechtse standpunten. Daarnaast betwijfel ik zelfs niet dat een rechtser perspectief heeft bijgedragen heeft tot mijn politieke bewustzijn – al was het maar om wat tegengewicht te bieden aan mijn eerder linkse vooringenomenheid (die op heel weinig gebaseerd was, mind you.) Desondanks vond ik dat het tijd was voor een moment van reflectie. Hoe was ik als links-neigende informatiegier in de intellectuele bubbel terechtgekomen die in de krant steevast werd weggezet als (extreem)rechts?

Enkele momenten van reflectie later, waarin ik mijn YouTube-verkenningstochten van de afgelopen jaren wist te reconstrueren, kwam ik de schuldige tegen. In de nasleep van het misbruikschandaal rond Roger Vangheluwe en operatie kelk, beleefde ik tijdens mijn tienerjaren namelijk een strenge, antiklerikale fase. Het was op die manier dat ik terecht kwam bij wat wel eens “the four horsemen of atheism” werden genoemd: Richard Dawkins, Sam Harris, Daniel Dennett en Christopher Hitchens.

De politieke uitgesprokenheid van de laatste bleek de boosdoener te zijn. Zelf was hij in de naweeën van 9/11 één van de enige publieke intellectuelen die het aandurfde om de invasie in Irak te verdedigen. De politieke linkerzijde, waar hij voorheen als marxist mee fleemde, heeft er hem voor buiten gebonjourd en in dezelfde categorie geplaatst als alle rechts-republikeinen die Irak wouden binnenvallen, gemotiveerd door een vreemde combinatie van hysterie over weapons of mass destruction, the war on terror, een vleugje religieuze waanzin, en een rist andere geopolitieke overwegingen.

De rechterflank van het internet, waarmee Christopher Hitchens zichzelf nooit expliciet vereenzelvigd heeft, ontving deze intellectuele bad boy natuurlijk met open armen – net zoals ook het wereldwijde netwerk waartoe ook ik behoorde, dat van de sceptici en ongelovigen, dat deden. Daardoor werd hij ongewild een doorgeefluik voor de beide groepen, hoe ver ze ook uiteen lagen. Zo is het gebeurd dat ik in mijn hang naar vlijmscherpe argumenten tegen de uitwassen van religie, politieke geletterdheid en literaire welbespraaktheid terechtkwam bij een groep intellectuelen die consequent het label ‘neo-conservatief’ opgespeld kregen. En hoe meer ik hen extreemlinkse social justice warriors hoorde fileren, des te meer ik met hun wereldbeeld instemde.

Die overgang had tot een minieme politieke shift beperkt kunnen gebleven zijn, ware het niet dat de algoritmes van YouTube notie namen van mijn kentering. Het zal niemand verbazen dat die natuurlijk zo ontworpen zijn dat ze doelbewust enkele van onze psychologische tendensen uitbuiten om ons aan het scherm verknocht te houden.

Wat YouTube namelijk doet, is het volgende: bij de suggesties of aanbevelingen (op de main page) schuiven zij ons vrijwel uitsluitend clips voor die zich situeren in wat psychologen “the adjacent possible” of de “zone of proximal development” noemen. Dat is de regio van informatie en begrippen die zich nét buiten onze huidige intellectuele horizon bevindt. Psychologisch gesproken vinden we deze zone het interessantst om te verkennen. Waarom? Omdat deze net genoeg bij ons huidige visies aansluiten om ons niet te vervreemden of meteen af te stoten, maar er net ver genoeg van verwijderd liggen om niet vertrouwd en (daarom) saai aan te voelen. Het is dat huwelijk tussen spanning en vertrouwdheid die ons uitdaagt en die ons aan het computerscherm gekluisterd houdt.

Natuurlijk treedt er na elke stap die we in het intellectuele ongewisse zetten gewenning op. We geraken uiteindelijk altijd opnieuw vertrouwd aan de wereldbeelden die ooit net aan onze huidige opvattingen grensden (“adjacent” waren), waardoor onze intellectuele horizon weer wat opschuift. En wat doen die algoritmes van YouTube dan? Ze lokken ons met informatiestromen waarin we het ingeslagen pad nog iétsje verder kunnen ontwikkelen (“proximal development). Herhaal dat proces dag na dag – en zo kan het geschieden dat een left-leaning ongelovige tiener op YouTube na verloop van tijd filmpjes voorgeschoteld krijgt waar rechtse zakken hun gal spuien. Het vergt maar enkele filmpjes van een contraire intellectueel die ongewild door de neoconservatieve beweging omarmd werd, en algoritmes die op basis van die intellectuele neiging alsmaar politiek conservatievere suggesties aanbieden om hem aan het scherm gelijmd te houden.

Waar plaatst me dat nu op het politieke spectrum? Is het moment aangebroken dat ik me tot de rechts-conservatieve beweging moet bekeren? Wel, zo ver is het absoluut nog niet gekomen. Tijdens die momenten van reflectie vond ik het namelijk ook nodig om even de fundamentele stellingen van het conservatisme met een sceptisch oog te onderzoeken. Met scepticisme was het tenslotte allemaal begonnen.

Op die manier wist ik eindelijk de onuitgesproken politieke linkerrichting waarin ik leunde, en mijn buikgevoel van antipathie voor politiek rechts, onder woorden te brengen. Na enkele weken piekeren besefte ik het namelijk: ik ben het fundamenteel oneens met de basisstelling van het conservatisme, i.e., dat wat ons door traditie is doorgegeven intrinsiek waardevol is. Het is niet omdat een bepaalde traditie of instituut de tand des tijds doorstaan heeft, dat het op zichzelf goed is en daarom behouden moet worden. Kortom, wie argumenten à la “Wat is daar mis mee? We hebben dat toch altijd zo gedaan?” gebruikt, begaat een drogredenering, letterlijk.

Niettemin heb ik, door al die neoconservatieven aandachtig te aanhoren, een zekere sympathie gekregen voor een milde vorm van conservatisme. Mijn tijd van revoluties is voorgoed voorbij. Bij gebrek aan een duidelijk plan, experimentele verzekeringsgronden of uitvoerbare visie lijkt het me hoogst onverstandig om de huidige wereldorde omver te werpen. Op dit vlak hebben conservatieven zeker gelijk: tradities en instituties die ons doorheen de eeuwen zijn doorgegeven, hebben wel degelijk waarde – zij het niet intrinsiek. Hun waarde hebben ze op een andere manier bewezen. Tradities of instituties die een lang leven beschoren zijn, bezitten namelijk  bestendigheid of aanpassingsvermogen – anders hadden ze het nooit zo lang overleefd. En het zou getuigen van onvoorzichtigheid om zo’n praktijken omver te kegelen als we niet de beste gronden hebben om aan te nemen dat een alternatief op z’n minst even bestendig is.

De fundamentele denkfout van het conservatisme schuilt volgens mij echter hierin: ‘bestendig’ betekent niet hetzelfde als ‘goed’. Het behoud van wat zijn veerkracht heeft laten blijken is wijs, maar niets sluit uit dat onze voorouders zich gesetteld hebben op de minst optimale levenswijze die niettemin veerkrachtig genoeg is om stand te houden doorheen de eeuwen. Het is perfect mogelijk om de slechtste van alle mogelijke politieke systemen te verdedigen onder het mom van behoudgezindheid of conservatisme, zolang het net sterk genoeg is om voort te blijven ploeteren. In het licht van alle vooruitgang die menselijke maatschappijen mogelijks nog kunnen maken, lijkt me dat onvergeeflijk.

Onder de wijze invloed van welbespraakte neo-conservatieven ben ik op die manier de onstuimigheid verloren die me deed uitkijken naar politieke revoluties, onbereikbare utopieën en wilde experimenten. Gelukkig maar. Desondanks heeft mijn scepticisme en allergie voor drogredeneringen van weleer me ervan weerhouden dat ik me nu een conservatieveling noem. Voor ons algemeen welzijn hoop ik dat we doordachte vooruitgang (progressie, hint, hint) blijven maken. En zo ben ik weer bij af: politiek links noch rechts; politiek bewust maar besluiteloos; nadenkend maar onuitgesproken. Ik vrees voor de twist die de algoritmes van YouTube daaraan zullen proberen te geven.

 

Vond je deze blogpost interessant en/of goed geschreven? Dan kunnen mijn filosofisch geïnspireerde romans een leuke uitdaging voor jou zijn!

Palmloos Gebed/Massamoord Refrein

Wanneer religiewetenschapper Simon Goldstein een religieus visioen ontvangt, slaan de twijfels toe. Zetten zijn geliefde abrahamitische religies aan tot geweld en zelfmoordterrorisme? En zal hij aan hun lokroep kunnen weerstaan?

€21,50

De Ziener

Wanneer Isaac Newcomb een hardnekkig theoretisch computerprobleem oplost, wordt zijn kwantumcomputer alwetend. Maar wat als Newcombs geesteskind op de hoogte is van informatie die al zijn geliefden in gevaar brengt? Kan hij nog iets aan het noodlot verhelpen of is iedereen – Newcomb inclusief – gedoemd?

€22,50

 

Advertisements
Leave a Reply
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

%d bloggers like this: