search instagram arrow-down

Follow me on Facebook

Follow me on Twitter

Instagram

I don‚Äôt always do #selfie, but when I do, I make it hipster af @ the #cisternerne of Denmark. ___________________________________ #copenhagen #denmark #copenhagenūüá©ūüáį #copenhagensworld #visitcopenhagen #k√łbenhavn #copenhagenlife #visitdenmark #copenhagenheat #wonderlustcopenhagen #travelgram #living_europe #instagood #govisitdenmark #travel #topeuropephoto #topcopenhagenphoto #photography #passionpassport #nyhavn #lifeofdenmark #instadenmark #ig_europe #featuremevisitcopenhagen #europe_vacations #cozycopenhagen #copenhagenbible #beautifuldestinations
Tijd voor wat literaire goorheid op Instagram. Fragment uit een opkomend kortverhaal. __________________________________ #schrijversvaninstagram #schrijver #schrijven #dichtersvaninstagram #schrijvers #gedicht #woorden #gedichten #dichter #poezie #dichten #poetry #versje #po√ęzie #woordkunst #dichters #kunst #gedachten #writersofinstagram #writer #taal #poetsofinstagram #nederlands #liefde #cobyschrijft #instawords #gedichtenopinstagram #gedachtenopinstagram #dichtersopinstagram #zaterdag
Morning reflection. _________________________________________ #nofilter #nofilters #bodypositive #bodypositiveyoga #bodypositivemovement #selflove #bodypositivity #yoga #selfcare #photooftheday #curvyfashionista #thepowerisyou #motivation #loveyourself #instagood #effyourbeautystandards #night
En daarin zijn ze fout. _________________________________________ #positief #positiefblijven #positiefdenken #positivevibes #quote #motivatie #geluk #stoermetibd #sterk #quotevandedag #onedayatatime #inspirerendequote #genieten #depressie #positiviteit #positiviteitvoorelkedag
Smiley in a rock at @foam_amsterdam. _________________________________________ #foammuseum #amsterdam #foam #foammuseumamsterdam #photography #art #museum #photographymuseum #foammagazine #photooftheday #photo #netherlands #exhibition #visualsoflife #traveldiaries #myfeatureshoot #lensculture #holland #gordonparks #gallery #fotografia #foamamsterdam #filmisnotdead #youthculture #youth #vscohub #vsco #visualart #visual #vicemagazine #foamamsterdam

De afgelopen maanden heb ik met lede ogen toegezien hoe de #MeToo-beweging langzamerhand verzandde tot iets dat haaks stond op haar oorspronkelijke bedoelingen. Wat begon als een positieve tegenkracht voor seksuele manipulatie en integriteitsschendingen in Hollywood, gaande van ongepaste seksuele toespelingen tot regelrechte verkrachting, verwerd naar het aanvoelen van velen tot een vloot van galopperende moraalridders waarbij elk gevoel voor nuance zoek was. Dat Aziz Ansari’s rampzalige date onder dezelfde hastagnoemer aan de grote klok gehangen werd als Harvey Weinsteins jarenlange praktijken van machtsmisbruik en seksuele uitbuiting, dient daarvoor als een tekenend voorbeeld.

Om maar te zeggen, niet elke aanranding is dezelfde – en het is nefast als we dat ongemakkelijke feit niet kunnen erkennen. Daarnaast zijn de bedoelingen van daders van velerlei aard, gaande flirterige onbeholpenheid tot psychopathie van het seksuele soort. En bovendien reageert ook elk slachtoffer anders op seksuele intimidatie, en beleven ze het verwerkingsproces helemaal anders.

Bovendien kunnen we argumenteren dat het vanuit velerlei opzichten contraproductief is om een beweging over aanranding impliciet tot een louter feministische zaak te maken, ondanks het statistisch onomstotelijke feit dat de meeste slachtoffers van aanranding vrouwen zijn. Zo dreigt immers het gevaar dat vrouwen in het algemeen een collectieve slachtofferrol toebedeeld krijgen, en valt ook de minderheid aan mannen die geconfronteerd is geweest met aanranding (en die toch zeker ook een bevrijding uit de taboesfeer verdient) buiten de morele reddingsboot. Ik kan het weten. Zelf ben ik ook al een aantal keer aangerand geweest Рal huiver ik enigszins om die zwaarwichtige term te gebruiken.

GENDER OP Z’N KOP

E√©n zo’n ervaring van aanranding was ronduit hallucinant. Ik liep ‘s nachts over een plein in Gent toen ik plots door een man benaderd werd. “Hallo,” zei hij. “Ik ben homo.” Sterke openingszin, dacht ik bij mezelf – toen ik plots opmerkte dat er meer aangeknoopt werd dan enkel een gesprek: daarbeneden zag ik hoe de¬†zelfverklaarde homo zijn roede (want dat blijft een cool woord) naar buiten haalde. Ondertussen wreef hij tussen mijn benen en zipte hij mijn rits naar beneden, en begon hij ook mij te betasten. Geloof het of niet, maar ik was zodanig overdonderd dat ik – ahum – verstijfde, enkel niet op de manier dat mijn verleider wellicht op het oog had. Het duurde enkele ellenlange seconden, waarin dat ongevraagd wrijvertje mij naar zijn kamer inviteerde voor strakke seks en ik gewoon overdonderd bleef stilstaan, vooraleer ik de moed bijeenraapte om hem van mij af te duwen.

Mijn meest recente ondervinding met aanranding is wellicht de meest tekenende, omdat ze alle gewoonlijke gender- en machtsdynamieken op z’n kop zet. Rond een uur of drie ‘s nachts stond ik te schuilen voor een stortbui, toen plots een meisje (dat nota een halve kop kleiner was dan mij) tegen me aan schuifelde in een wel vrij beschonken toestand. Eerstejaars geneeskunde, zei ze, en dat ze mij “ne knappe” vond. “Awel, dank u,” zei ik. Meteen daarna maakte ze haar bedoelingen duidelijk, namelijk eens goed van bil gaan die nacht met mij – een uitnodiging die ik geflatteerd maar vriendelijk afsloeg. Toen de regen stopte, kroop ik op m’n fiets en reed ik naar huis. Telkens wanneer ik over m’n schouder tuurde, zag ik dat mijn onbeholpen verleidster achter me aanreed.

En toen gebeurde het. In een afdaling kwam zij plots zwaar ten val. Ik stopte meteen, draaide me om en hurkte naast haar neer om te controleren of ze gewond was.¬† En ja hoor, er waren duidelijk schaafwonden en bloed te zien. Omdat ik de ernst van de situatie inzag, bood ik haar aan om in haar plaats een ziekenwagen te bellen, maar dat weigerde ze – en dus besloot ik maar de gentleman uit te hangen en er op z’n minst voor te zorgen dat ze veilig thuis geraakte. Dus reed ik maar samen met haar naar huis, zodat dat dronken geval niet nog eens tegen de grond zou pletsen en doodbloeden. Daar eenmaal aangekomen, leken haar verwondingen haar echter niet zo sterk meer te deren.

“Wat zeg je ervan?” vroeg ze. “Kom je mee naar binnen? Gewoon, laten gebeuren wat er gebeurt, en ons een beetje amuseren?”

“Nee, dank je,” antwoordde ik. “Ik ben niet ge√Įnteresseerd.”

En toen, voor ik het besefte, greep dat mormel mijn hoofd beet, begon ze me vlakaf te muilen (‘kussen’ zou een te proper woord zijn) en begon ze hardhandig met haar hand tussen mijn benen te wrijven. Toen was de maat wel vol. Ik schudde haar van me af, sprong opnieuw op m’n fiets en reed zo snel mogelijk naar huis.

HASTAGGEN OF NIET?

De ironie is dat die laatste gebeurtenis plaatsgreep te midden van de #MeToo heisa. Even heb ik overwogen om ook een getuigenis met de beruchte hashtag te posten op sociale media, maar uiteindelijk heb ik daar toch maar van afgezien – omwille van iets dat je ‘strategische redenen’ zou kunnen noemen of een vorm van eerbiedwaardigheid. Al vanaf de eerste dagen had ik namelijk een aanvoelen van de gendergeladenheid van de #MeToo-beweging, en op een bepaalde manier wou ik het discours niet wegkapen van alle vrouwen die het slachtoffer waren geweest van de onfaire en ronduit denigrerende behandelingen binnenin bepaalde machtsstructuren, zoals Hollywood.

Desondanks was dat niet de enige reden waarom ik terughoudend was om op dat moment de hashtag te plaatsen. De waarheid was dat ik me simpelweg niet kon identificeren met het gehalte van psychologische ontregeling en traumatisering waarmee veel van de #MeToo-getuigenissen doorspekt waren. Ik voelde me niet in mijn integriteit geschonden, als man noch als mens. Zelfs het woord ‘aanranding’ leek me op mijn aanvaringen niet eens van toepassing. Natuurlijk besefte ik al gauw dat mijn voorvallen (zeker het meest recente) niet zo sterk verschilden van wat veel vrouwen reeds hebben meegemaakt en die terecht getuigd hebben onder de noemer van #MeToo. In die zin mag ik waarheidsgetrouw zeggen dat ik ooit aangerand ben. En toch voel ik me niet, in tegenstelling tot anderen, het slachtoffer van aanranding.

GENDERVERSCHILLEN BIJ AANRANDING

Achteraf heb ik me nog vaak afgevraagd hoe dat komt. Waarom droeg ik als man, zelfs na herhaaldelijke feitelijke aanrandingen, geen juk van trauma met me mee? Geheel in de lijn met postmodern, maatschappijkritisch gedachtegoed is me al gesuggereerd dat ik “de vooringenomen normen van een niet-genderneutrale maatschappij ge√Įnternaliseerd” heb, “volgens dewelke een man niet kan aangerand worden. Als je als man melding maakt van aanranding, word je immers steevast weggelachen en als een watje gezien.”

Er zijn statistieken die op z’n minst suggereren dat dat laatste wel eens het geval kan zijn. Mishandeling en aanranding onder mannen worden schandelijk ondergerapporteerd, omwille van de schaamte die geassocieerd wordt met situaties van overmacht waaruit een ‘echte vent’ zich hoort te kunnen losvechten. En toch was het niet zo dat ik een of ander trauma te verbergen had onder een stigma. Voor zover introspectie me niet voorloog, ontving ik mijn aanranding eerder ge√Įrriteerd dan getraumatiseerd – als in: “Goh, allez, zoiets doe je toch niet.” De vraag die zich daarna aan me opdrong was: lag dat aan mijn persoonlijkheid, of eerder aan mijn man-zijn?

Nadien probeerde ik een eerlijke vergelijking op te stellen tussen mijn eigen hachelijke situatie en de voorvallen waarover getuigd werd onder de geruite vlag van #MeToo. Er waren wel degelijk significante verschillen. Zo hadden mijn aanvaringen geen exploitief karakter, in tegenstelling tot de vele vrouwen die jarenlang door hun bazen seksueel uitgebuit waren, wat ze jarenlang lieten gebeuren uit schrik om bijvoorbeeld niet op te kunnen klimmen op de carrièreladder. Ik, daarentegen, werd met niets gechanteerd. Bij mij stond er niets op het spel, behalve dan mijn eigen fysieke integriteit. Van de andere kant is dat ook niet min. Je zou toch wel verwachten dat wanneer die geschonden wordt, dat dat wel enige sporen op de ziel kan achterlaten.

Achteraf maakte ik de bedenking dat bepaalde inherente geslachtsverschillen eventueel kunnen verklaren voor waarom aanranding anders ervaren kan worden door mannen als door vrouwen. Zo beeldde ik me in dat mannen die zich schuldig maken aan seksuele intimidatie ook dikwijls het bedenkelijke ‘voordeel’ van fysieke overmacht hebben, zowel in lengte als in spiermassa. Daardoor zou een ongewenste seksuele benadering wel eens een pak dreigender kunnen zijn voor vrouwen dan voor mannen. Statistisch gesproken zijn vrouwen immers benadeeld (in fysieke kracht) wanneer ze door een handtastelijke dronkaard overmeesterd worden. Dat kon in mijn geval alvast verklaren waarom ik me niet wezenlijk geschonden voelde: in de situaties die ik beschreven heb, had ik altijd een duidelijk lichamelijk voordeel – zowel qua lengte als spiermassa.

STO√ŹCIJNS EN ONGESCHONDEN

Toen ik met deze ontboezemingen naar buiten kwam (niet dat ik ze ooit verzwegen heb), vroeg ik mijn gesprekspartners expliciet om me te helpen zoeken naar de reden waarom er een discrepantie zat tussen het traumagehalte van veel slachtoffers van aanranding en mijn eigen sentiment, dat bijna aan onverschilligheid grensde. Toen heb ik vaak het volgende gehoord: “Tja, als je dat als man meemaakt, dan is dat vervelend. Maar je kan je echt niet voorstellen wat dat is als vrouw. Dan maak je dat h√©√©l de tijd mee.”

Uiteraard heb ik geen enkele reden om die bewering te betwisten. Anderzijds moet ik ook vaststellen dat ik al mensen “verkrachting!” heb horen roepen en trauma’s belijden nadat iemand hen met een seksueel geladen blik aanstaarde, terwijl ik dan weer anderen ken die bijna wekelijks nagefloten en betast worden, zodra ze in een strak pakje gaan joggen, en daarna al die vetzakken gewoon lik op stuk geven. Verder liggen ze er niet wakker van. Niet enkel komen we dan weer tot de jammerlijke conclusie dat de perceptie van trauma weliswaar in grote lijnen te schetsen is, maar dat die niettemin van persoon tot persoon verschilt. Die conclusie is enigszins jammerlijk, omdat dat ook betekent dat er bijna onmogelijk een algemeen geldende richtlijn op te stellen valt over de seksuele zeden waarmee we elkaar horen te benaderen. Zo blijft elke flirt een gok.

Wat mijn specifieke geval betreft, had het gebrek aan innerlijke ontregeling ongetwijfeld veel te maken met mijn ietwat sto√Įcijnse ingesteldheid, bedacht ik me achteraf.¬† Ik voelde me vooral verontwaardigd (eerder dan getraumatiseerd) door het feit dat sommige mensen blijkbaar zo tactloos, lomp en onbeheerst kunnen zijn dat ze zomaar iemand¬† betasten. Ikzelf voel me daardoor echter niet onteerd of aangetast. Door het feit dat die personen zich op zo’n impulsmatige en respectloos gedragen hebben, hebben ze wat mij betreft eerder zichzelf onteerd. Ik hoop althans dat elke aanrander ooit tot dat inzicht komt en een verdiend juk van schuld en schaamte met zich mee mag dragen. Maar mijn zelfwaarde? Die neemt niemand van me af zonder mijn toestemming.

Vond je deze blog interessant en/of goed geschreven? Dan kunnen mijn filosofisch getinte boeken een leuke uitdaging voor jou zijn!

Palmloos Gebed/Massamoord Refrein

Wanneer religiewetenschapper Simon Goldstein een religieus visioen ontvangt, slaan de twijfels toe. Zetten zijn geliefde abrahamitische religies aan tot geweld en zelfmoordterrorisme? En zal hij aan hun lokroep kunnen weerstaan?

‚ā¨21,50

De Ziener

Wanneer Isaac Newcomb een hardnekkig theoretisch computerprobleem oplost, wordt zijn kwantumcomputer alwetend. Maar wat als Newcombs geesteskind op de hoogte is van informatie die al zijn geliefden in gevaar brengt? Kan hij nog iets aan het noodlot verhelpen of is iedereen ‚Äď Newcomb inclusief ‚Äď gedoemd?

‚ā¨22,50

Advertisements

2 comments on “#Me(n)Too: Waarom Laat het me Koud dat ik Feitelijk Aangerand Werd?

  1. Erwin Muller says:

    Weer een mooie post, Mr De Winter!

    Like

  2. Anne says:

    Gaan trauma en zelfwaarde volgens jou hand in hand of begrijp ik je nu verkeerd?

    Ik heb het reageren op #metoo blogs tot nu toe gelaten – maar hier is duidelijk dieper over nagedacht, dus gooi ik dat principe even overboord door je te complimenteren met je doorwrochte doch lekker lezende schrijven.

    Like

Leave a Reply
Your email address will not be published. Required fields are marked *

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: